Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Δυο λεπτά.....(L)

Δυο λεπτά, μόνο δώσμου και φύγε μετά...

Αυτό ζήτησα και εγώ. Μόνο δύο λεπτά. Δύο λεπτά αληθινά. Δύο λεπτά, τα οποία θα με κοιτάς στα μάτια και θα είναι στιγμές αλήθειας. Αυτό δεν είχες πει; Πως εκείνη τη στιγμή λέγαμε για μία φορά,αλήθειες; Έτσι ήταν; Και τώρα;
Απέφυγες κάθε συνάντηση. Ήλπιζα πως θα σε ξαναδώ,όμως δεν έγινε.
Και τώρα, φεύγεις.. Είναι οριστικό.
Επιβάλλεται η νέα αρχή, είχες πει. Είναι η κατάλληλη στιγμή,τότε; Για ποιον;
Προφανώς,για σένα. Και μόνο. Γιατί εγώ δεν θέλω πάλι να βρεθώ εκεί.
Δεν μπορώ,δεν καταλαβαίνεις,σωστά;
Η τάξη και οι γωνίες στα σκαλιά,θα περιμένουν. Θα θυμίζουν κάθε φορά,που καθίσαμε μαζί.
Κάθε φορά που σε προσπέρασα στη σκάλα. Κάθε φορά που μου φώναξες, ή κοίταξες σιωπηλά.
Τα παγκάκια θα μοιάζουν άδεια,μουντά. Γιατί δεν θα είσαι εκεί.
Το προαύλιο το ίδιο. Τα τριαντάφυλλα, θα παραμένουν μουντά,για μένα. Ίσως και μαραμένα.
Θυμάσαι,τότε; Τα δύο πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο,είχες πει.
Και τώρα; Θα μαραθούν, θα χάσουν το χρώμα τους. Και ίσως κάποια στιγμή...
καταφέρουν να αναγεννηθούν. Ίσως κάποτε καταφέρουν να πάρουν το όμορφό τους
χρώμα ξανά. Και εσύ πού θα 'σαι; Ίσως σε κάποια άλλη αγκαλιά,σε κάποιο άλλο μέρος.
Μακριά.. μακριά...πια. Και θα'ναι αργά;
Θα 'χεις ξεχάσει ή θα θυμάσαι;
Γιατί, πάντα, υπάρχουν κάποιες ιστορίες που δεν τελειώνουν μόλις βάλεις τελεία κι τελειώσει η σελίδα.
Συνεχίζουν και στην δίπλα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου